Սկիզբ

Երբեմն մտածում եմ՝ ինչու՞ եմ վերսկսել, բայց ի հեճուկն ուղեղիս՝ հավերժ երկմտող, էությունս հանգիստ տալիս է համարժեք պատասխանը, և ես, իմ մեջ լռելյայն ձևափոխելով հայտնի արտահայտությունը երգիչների մասին, ինքս ինձ պաատասխանում եմ՝ “քանզի նկարիչը նա չէ, ով կարող է նկարել, այլ նա, ով առանց նկարելու չի կարող”:

Հաճախ մտածում եմ՝ ինչու՞ երեք ոճերով՝ իրար բացառող: Բայց մի՞թե իրար բացառող սուբստանցիաները չեն, որոնք սինթեզվելով առաջ են բերում նոր բան, մի բան, որը բացառել արդեն հաստատ չես կարող: Հենց դա էլ կոչվում է արարում, կյանք ոչնչից, որը որքան տարօրինակ, այնքան էլ… գրավիչ է…

Սիրում եմ իրար բացառող երևույթները, որոնք, չարաճճի սիրահար զույգի նման, վերջում դառնում են մեկ մարմին…

Միշտ սիրել եմ բացառությունները և խոստովանեմ՝ ուզում եմ գտնել մի ծածկագիր, ոսկե բանալի, որը թույլ կտար համադրել ռեալիզմն ու էքսպրեսսիոնիզմը՝ 2 անհամատեղելիություններ: Համադրել, ինչպես չարն ու բարին, երկինքն ու երկիրն են միահյուսվում՝ որպես երկրային ապացույց այն բանի, որ ցանկացած կարծրատիպ, որքան էլ ամուր լինի, դատապարտված է մի օր կոտրվելու…

Սիրում եմ, երբ կոտրում են պողպատյա կարծրատիպերը… Եվ գիտեք ինչ, եթե Աստված կամենա, մի օր դա ինձ էլ կհաջողվի…

Գարրի Արզումանյան